Wiem, powinno się mnie zabić w jakiś szczególnie bolesny i nieprzyjemny sposób za takie pisanie... Nie dość, że męczę krótkimi częściami to jeszcze moja wena albo szingowy wen, a kto to wie nachodzi mnie stosunkowo rzadko. Ale! Po trudach i mękach, i ciągłym przypominaniu pewnej osoby, której cały ten fick będzie pewnie zadedykowany, bo to głównie jej zawdzięczam motywację, w końcu do waszych łapek trafia kontynuacja mojej radosnej twórczości. Endżoj.

Dla Szingi. W wielkim skrócie - za wszystko.